شهرها به عنوان یک موجود زنده به کریدورهایی برای رفت و آمد تبدیل شدهاند
مدیرعامل سازمان ملی زمین و مسکن گفت: از دورهای که زندگی ماشینی بر زندگی انسانی غلبه کرد و انسان ذوقزده به تصور اینکه ماشین گرههای زندگی را برطرف میکند، به ناچار کلیدی ترین و محوری ترین موضوع در طراحی شهری عبور و مرور وسایل نقلیه قرار داد تاجائی که کمتر به موضوعات انسانی توجه شد.
مدیرعامل سازمان ملی زمین و مسکن گفت: از دورهای که زندگی ماشینی بر زندگی انسانی غلبه کرد و انسان ذوقزده به تصور اینکه ماشین گرههای زندگی را برطرف میکند، به ناچار کلیدی ترین و محوری ترین موضوع در طراحی شهری عبور و مرور وسایل نقلیه قرار داد تاجائی که کمتر به موضوعات انسانی توجه شد.
به گزارش روابط عمومی سازمان ملی زمین و مسکن ، سیدمحمد پژمان در مراسم گرامیداشت روز جهانی اسکان بشر که صبح امروز دوشنبه ۱۳ مهر با حضور عباس آخوندی وزیر راه و شهرسازی، حامد مظاهریان، محمدسعید ایزدی، محمدجعفر علیزاده و پیروز حناچی معاونان وی و سفیر ایران در کنیا (کشور مقر ستاد روز جهانی اسکان بشر (هبیتات)) در سازمان ملی زمین و مسکن برگزار شد، با عرض خیر مقدم و ابراز همدردی با خانواده جانباختگان فاجعه منا گفت: در روز جهانی اسکان بشر همه ساله یک نکته کلیدی درباره اسکان بشر مورد تأکید قرار میگیرد و امسال نیز «فضای عمومی برای همگان» به عنوان شعار انتخاب شده است.
مدیرعامل سازمان ملی زمین و مسکن با بیان اینکه وجود فضای عمومی شهرها که در کیفیت زندگی شهروندان ، حقوق و رفاه آنان تأثیرگذار باشد همواره مورد تأکید وزیر راه و شهرسازی است، ادامه داد: در روزگاران نه چندان دور، مقیاس زندگی شهری در کشور ما انسانیتر بود؛ چراکه زندگی ماشینی نبود اما از دورهای که زندگی ماشینی بر زندگی انسانی غلبه کرد و انسان ذوقزده به تصویر اینکه ماشین گرههای زندگی آنها را برطرف میکند ماشین را اولویت امور خود قرار داد تا اینکه به ناچار کلیدی ترین و محوری ترین موضوع در طراحی شهری عبور و مرور وسایل نقلیه قرار داد ، تاجائی که کمتر به موضوعات انسانی توجه شد.
وی با بیان این موضوع افزود : در این دوران از کارکرد فضاهای عمومی و منظر و ایمنی آنها در شهرسازی غفلت شده است؛ شهرها به عنوان یک موجود زنده که باید محلی برای آسایش انسانها باشند، به کریدورهایی برای رفت و آمد تبدیل شدهاند.
معاون وزیر راه و شهرسازی خاطرنشان کرد: این نوع شهرسازی سبب شد انسانها از هم دور شده و در نتیجه در صورت ادامه این روند آینده خطرناکی در انتظارشان باشد که امیدواریم با برنامهریزی بهینه ضعفهای موجود در این زمینه را برطرف کنیم.